Press
Persfoto's
Klik op de thumbnail om de originele foto te kunnen downloaden.
Electronic Press Kit
Download de Electronic Press Kit.
Press
Recensie Wim Meilof Noord-Hollands dagblad 27-12-2011
Westfries mannenkoor fenomenaal op dreef
Kerstconcert Westfries mannenkoor o.l.v. Wietse Stuurman met Joke Oud (alt), Ivera Musch (sopraan), Hans Weenink (piano), orchestra Unica.
Bijgewoond op maandag 26 december in de Oosterkerk te Hoorn.
De kerstdagen van het jaar 2011 met de gedachtenis aan de geboorte van het Christuskind liggen achter ons, evenals de wedergeboorte van het 'Westfries mannenkoor', met als nieuwe artistiek leider Wietse Stuurman. Laatst genoemde renaissance mag eveneens een indrukwekkende gebeurtenis worden genoemd, want het eerste concert van deze nieuwe relatie was fenomenaal.
In een overvolle Oosterkerk alle luisteraars een kerstgevoel met indruk en herinnering geven door de mooiste muziek van ver verleden en heden uit te voeren, betekent voor musici en luisteraars een kerstdag van blijvende waarde.
Het koor heeft een lange reputatie, maar de intensieve interactie tussen koor en dirigent was opvallend. Uitstekende inzetten, zuiver en vol jong elan, moest de jeugdige dirigent de teugels wel eens strak houden, de fraaie koorklank leed daar echter niet onder.
Een absoluut hoogtepunt was de indrukwekkende solo van bariton Hans van Niekerk over de kindermoord te Bethlehem van Berlioz. Razend moeilijke zangpartij en idem pianobegeleiding, schier perfect uitgevoerd.
In het bekende 'Concerto Grosso nr. 8' van Corelli, het kerstconcert, liet dirigent Stuurman horen dat ook de barok hem ligt, met name de pastorale werd lieflijk ten gehore gebracht.
Hoogtepunt van dit uitstekende concert was beslist 'A King is born' van de hand van Wietse Stuurman zelf. Prachtige soli in duet van sopraan en alt, Ivera Musch en Joke Oud, pizzicato begeleiding van de strijkers, pleno koor, een magistrale compositie over de geboorte. Anderzijds ademt het werk een grote tederheid uit, waarschijnlijk toch gecomponeerd met een blik op eigen pas geboren zoon. Het werk eindigt met een uitgebreide reprise voor orkest, een herhaal thema in de piano.
In het 'pelgrimskoor' van Wagner trok het koor alle registers open, om daarna stil en devoot te luisteren naar het duet 'Ave Maria', voor sopraan en alt van Wietse Stuurman.
Een verrassingsmedley op Amerikaanse stijl van Zimmerman, gaf alle zangers plus dwarsfluit de gelegenheid nog eenmaal te laten horen welke kwaliteiten dit concert zo indrukwekkend hadden gemaakt. Jazzy, spiritual, sopraan ver boven het koor uit, een fenomenaal slot van een concert dat iedere luisteraar een waarlijk kerstgevoel meegaf.
persbericht 'When Cain murdered Abel'
Gedurende het 1,5 uur durend stuk beleeft het publiek van nabij hoe het dramatische oerverhaal zich ontwikkelt. Sub-titels als "The recognition of the sin", "Oh death, oh death, why are you here","My God has betrayed me", "Murder in paradise"en "Darkness covered the earth"spreken voor zich. Zij leiden ons naar het hoofdthema van de compositie: het verdriet van de moeder (Eve) om het verlies van haar zoon. Dat vinden we terug in het post-scriptum "When Eve found Abels dead body", een indringende sopraansolo, begeleid door het strijkorkest. De meeslepend intensiteit van muziek en tekst zorgen ervoor dat ook dit nieuwe werk van Stuurman de bezoekers niet onberoerd zal laten.
Recensie Wim Meilof Noord-Hollands dagblad 23-5-2011
Brok in de keel bij moord van Caïn op Abel in Oosterkerk
Uitvoering van het oratorium ‘When Cain murdered Abel’ van Wietse Stuurman door kamerkoor Djem en zangvereniging Daniel de Lange. Hans van Niekerk als Cain (bas), Jaap Sletterink als Abel (bas), Andrea Vos als Eva (sopraan). Orchestra Unica . Allen onder leiding van Wietse Stuurman.
Bijgewoond: 21 mei 2011 in de Oosterkerk te Hoorn.
In het op het verhaal uit het Bijbelboek Genesis gebaseerde door Stuurman geschreven libretto, heeft de jonge aarde het moeilijk met de eerste dode en dan ook nog door een moord. Zelfs de Dood moet nog even wennen aan zijn ‘eerste klus’, maar de natuur houdt de adem in.
Het libretto doet een enkele maal een beetje Wagneriaans aan, maar sleept de toehoorder meedogenloos mee naar het dramatisch hoogtepunt van het oratorium: de broedermoord.
De compositie is niet buitengewoon complex, lange rustige noten, slechts vlak voor de moord wat onrust in de piano en dissonanten door het gehele orkest. Maar zo word je wel volledig meegenomen naar het menselijk drama van alle tijden: moord en het verdriet van de moeder die haar kinderen verliest.
De orkestratie was fraai te noemen: strijkers met voldoende celli en contrabas, schitterende dichting door twee trombones en een ferme basis door pauken en buisklokken. Het grote koor had zo een stevige basis en zong dan ook perfect! Ook de beide solisten in de rol van Caïn en Abel zongen geweldig, ondanks soms veel volume van koor en orkest bleven ze goed hoorbaar.
Het hoogtepunt van dit oratorium is pas na de slotnoot aanwijsbaar: natuurlijk het moment van de moord maar dat duurt maar even. Veel indringender en ontroerender is, en in betekenis en in muzikale vertolking, het verdriet van de moeder van de twee zoons, Eva.
Andrea Vos zong de klaagzang, als begeleiding dezelfde muziek als de ouverture, aangrijpend en een brok in de keel oproepend bij de luisteraar. Na haar slotnoot zweeg de jonge aarde met een laatste piano gestreken noot door cello en contrabas.
De minutenlange staande ovatie was niet bij machte alle innerlijke emotie te doen verdwijnen, maar benadrukte nogmaals de knappe compositie en uitstekende uitvoering van dit nieuwste werk van componist Wietse Stuurman
Interview met Wietse Stuurman Noord-Hollands dagblad 19-5-2011 door Faralda Houthuijsen
Nieuw oratorium van Wietse Stuurman verklankt vooral emoties
Eerste dode ooit was slachtoffer moord
Hoorn – Het oratorium heeft zijn hoogtepunt al lang gehad, maar af en toe waagt een hedendaagse componist aan dit genre. Zoals Wietse Stuurman, die zich heeft laten inspireren door het verhaal van Kaïn en Abel.
Stuurman heeft zich aan de definitie ‘oratorium is een opera met een geestelijk thema’ gehouden, maar de vorm heeft hij naar eigen idee ingevuld: “Ik confirmeer me niet graag aan systemen.” Een systeem waar hij zich wel aan hield, is dat van de tonaliteit. “Drieklanken hebben een soort ultieme reinheid. Er wordt gezegd dat de tonaliteit ooit zal verdwijnen, maar ik geloof daar helemaal niet in.”
Net als in zijn eerdere werken melkt hij in ‘When Cain murdered Abel…’ heel eenvoudige vaak slechts uit enkele noten bestaande thema’s helemaal uit. “Ik probeer zo weinig mogelijk noten te gebruiken. Elke noot moet een eigen waarde hebben.” Een ander kenmerk van zijn stijl zijn grote contrasten, bijvoorbeeld in tempo en in geluidssterkte.
De componist had het onderwerp al heel lang in zijn hoofd. “Ik ben niet gelovig, maar ging wel naar een christelijke school. Daar hingen van die grote prenten aan de muren met Bijbelse voorstellingen. Er hing er een van Kaïn en Abel. Die intrigeerde me. Kaïn stond in de schaduw, zodat je hem nauwelijks zag. Ik was een jaar of acht en wist al dat ik er ooit iets mee wilde. Toen ik een jaar of veertien was zag een schilderij van William Blake, ‘The body of Abel discovered by Adam and Eve’. Toen kwam weer het verlangen om iets met dit thema te doen. En nu is het er dan toch van gekomen.”
In de bijbel zijn het slechts enkele zinnen, maar volgens Stuurman had het grote gevolgen: “Het was de eerste keer dat er iemand doodging, en dan nog wel door moord!” Toch draait niet het hele oratorium om de moord. “Het is meer een psychologisch verhaal. Ik heb de emoties willen weergeven en niet zozeer het hele verhaal willen vertellen.”
Mede vanwege de weinige bronnen lukte het niet een librettist te vinden, dus heeft Stuurman de teksten zelf geschreven – in het Engels . “Dat is net als Latijn; een prachtige taal die meer verteld dan je hoort.”
De componist is vooral trots op het slot: de klaagzang van Eva. “De meeste luisteraars zullen bij de ouverture denken dat ze weten wat het betekent, maar dat is niet waar. Pas aan het einde, wanneer Eva’s klaagzang klinkt, kun je de ouverture begrijpen. Ik krijg nog steeds een brok in m’n keel tijdens het slot. Iedereen kan er goed zijn eigen verhaal van maken, want de muziek geeft zoveel ruimte.”
